Tíminn líður hratt, á gervihnattaöld, var sungið fyrir margt löngu og þannig er það enn í dag. Tíminn líður ótrúlega hratt. Ég horfi á börnin stækka og eldast, þau þroskast og breytast og vaxa að visku, svona oftast, en ég hvoki eldist né breytist! Ja, nema ég breytist að innan. Um leið og mér finnst ég standa í stað hvað varðar aldur þá finnst mér ég þroskast innan í mér. Ég merki það á líðaninni, að ég verð umburðarlyndar, rólegri, sáttari, latari og gleymnari. (þá meina ég það á jákvæðan máta).
    En um leið skil ég ekkert í því hvert tíminn hefur farið, ég sé alveg á dagatalinu hvaða ár er og ég hef ekki gleymt því hvaða ár ég er fædd! Ég á eftir að gera svo mikið en er svo lengi að hafa mig í það. Ég ætla að fara á hin óskilgreindustu námskeið, ætla að skrifa bók, fara í frekara nám, fara til útlanda. Ég stefni á að búa í Danmörku af því danskan er svo skemmitlegt mál og svo féll ég fyrir Finnlandi síðasta vor. En ekki vegna þess hve málið er flott!
   Á meðan ég hugsa um þetta heldur lífið áfram. Það er oftast gott, skin og skúrir hjá mér eins og flestum öðrum. Ég er ekkert merkilegri en hinir sem eru heldur ekkert merkilegri en ég. Við erum hérna öll og ættum að hafa sama rétt. Við fáum öll spil í byrjun, misjafnlega mörg kannski og eigum öll að spila eins vel og við getum, fyrir okkur, úr þessum spilum. 
   Það eru þó alltaf einhverjir sem svindla og svindl kemur alltaf niður á einhverjum. Það er óþolandi. Svindl, lygar og svik eru ólíðandi og ég þoli ekki þegar fólk er óheiðalegt, svikult og lygið. -Sem betur fer þekki ég ekki marga svoleiðis persónulega. Fólk í kringum mig er flestallt venjulegt, fallegt og þokkalega innrætt! 
   Þegar veðrið er eins og í dag, mikið frost, stillur og tunglið fullt þá er dásamlegt að vera á Grenivík. Líka á sumrin. Mér finnst alltaf gott að vera hér, nema þegar það gerir stórhríð í hvassviðri. Þegar ég sé ekki út úr augunum, eins og konan sagði. Þá finnst mér ég vera í gildru. Innilokuð og allt þrengir að mér svo ég er að kafna. -En það gerist nú sjaldan og þá er gott að muna að ef það væri aldrei neitt vont þá tæki maður ekkert eftir þessu góða!
   Ég er alltof löt að skrifa hér á bloggið mitt. Ég fer eins og hinir, á fésbókina þar sem ég á ótrúlega marga vini. Mér finnst gaman að kíkja á þá og skoða stöðuna af og til. En skemmtilegra er samt að hitta fólkið auglitis til auglitis og það geri ég stundum. Það er bara svo langt á milli Grenivíkur og Akureyrar og svei mér þá, alveg jafn langt og frá Akureyri til Grenivíkur!

   Þá er nýja árið komið af stað og verður víst ekki aftur snúið hvað tímann varðar. Framtíðin er óskrifað blað og fortíðin þyrnum stráð? Ja, allavega eitthvað af henni... en það er nú þannig að allt liðið er liðið og þýðir ekkert að velta sér upp úr því og vera fastur í því sem gerst hefur. Það er hægt að læra af því sem gerst hefur, annaðhvort til að nýta sér það frekar eða sjá að það gengur ekki. Maður verður bara að haga lífi sínu þannig að gera alltaf sitt besta, taka tillit til manna og málefna og vera meðvitaður um að við erum öll í sama liði.
   Að sjálfsögðu er gæðum mannanna misskipt, þannig er það bara og í sjálfu sér ekkert óeðlilegt við að það sitji ekki allir á sama stað við borðið. En það er ekkert eðlilegt við að nokkrir sitji í hrúgu við annan endann og sanki að sér öllum aðföngunum, valti yfir hina borðfélagana og tróni svo á haugnum, stappandi á þeim sem vilja bara sitja í rólegheitum við borðið. 
   Ég vona að þetta ár verði ár hugarfarsbreytinga. Að andleg verðmæti fái að njóta sín.  Að þeir sem tóku þátt í kapphlaupi Mammons átti sig á því að þar er enginn sigurvegari. Að verðmætamat okkar breytist. Að við dæmum ekki annan eftir auði og völdum, sem eru fallvölt hvort sem er, heldur eftir manngildinu. Hvaða mann við höfum að geyma. Að á þessu ári muni allir eftir stóru orðunum um fjölskylduna í fyrirrúmi og að það verði svo. Og að ráðamenn muni það líka. Við vonum það besta og horfum bjartsýn til framtíðar.

   
Nú árið er liðið í aldanna skaut
og aldrei það kemur til baka.
Nú gengin er sérhver þess gleði og þraut,
það gjörvallt er runnið á eilífðar braut,
en minning þess víst skal þó vaka.

   Svo kvað Valdemar Briem seint á 19. öld, og við syngjum í hátíðarmessunni á eftir í Grenivíkurkirkju. Fallegur sálmur sem á auðvitað vel við á síðasta degi hvers árs og er innihald textans um miskunnsemd Guðs sem við megum auðvitað aldrei gleyma.
   En hvað er það sem helst skal í minningu geyma? Svari hver fyrir sig og væntanlega eru svörin eins mörg og svarendurnir. Þó má telja líklegt að sumt séu sameiginlegar minningar hvort heldur sem góðar eða ekki eins góðar. Margir munu muna árið 2008 sem ár mikilla hörmunga og kreppu á veraldlega sviðinu. Árið sem flestir ráku sig á að sókn eftir peningum og veraldlegum verðmætum er líkt og að fanga vindinn. Jafnvel þótt hinn sami hafi alls ekki verið í neins konar peningabraski. Því miður  fór sandkassaleikur örfárra útrásarvíkinga all verulega úr böndunum og snerti alla Íslendinga.  Ég ætla ekki að ræða það meir en tek fram að ég ber enga ábyrgð á þessum leik þeirra aðra en að ég er Íslendingur.
   Árið mitt er líka alveg að klárast (reyndar sama árið og allra hinna, he,he) og ég býst við að ég muni aldrei gleyma því. Ekki fyrir kreppuna enda hef ég ekki enn komist í góðærið, heldur frekar vegna persónulegra og tilfinningalegra mála. En ég er heppin. Örugglega heppnari en margir aðrir. Heppin að fá alltaf áskoranir til að takast við í mínu lífi þegar það fer að verða leiðigjarnt. -Ekki það að hingað til hef ég ekki átt leiðinleg ár en að sönnu hafa þau verið misskemmtileg. 
   Framundan er 2009 og ég á von á því að það verði gott ár. Ég á góða að, fjölskyldu og vini og sumir þeirra hafa meira að segja komið til Grenivíkur.... og það er bara bjart framundan.
   Í kvöld ætlum er við hæfi að syngja annan sálm sem er góður á þessum tímamótum og verkur mann til umhugsunar:

Þetta ár er frá oss farið
fæst ei aftur liðin tíð.
Hvernig höfum vér því varið?
Vægi oss Drottins náðin blíð.
Ævin líður árum með,
ei vér getum fyrir séð,
hvort vér önnur árslok sjáum.
Að oss því í tíma gáum.
                           (B.Jónsson)

Gleðilegt nýtt ár og megum við öll ganga á Guðs vegum.

   Þau eru árviss þessi blessuðu jól. Alveg sama hvað hver segir og gerir. Þau koma alltaf og þótt eitthvað sé eftir að gera þá skiptir það engu máli. Flestir eru þó tilbúnir, búnir að baka, þrífa, senda jólakort og útbíta gjöfum eða hvað það sem stefnt var að.
Ég verð líka tilbúin. Tilbúin til að borða góðan mat með fjölskyldunni, búin að skipta á rúminu og skúra yfir gólfin. Hér eru nokkrar seríur í gluggum og jólatré í stofu stendur. Einhverjar jólagjafir skipta um hendur í dag og örfá jólakort fara frá mér til nokkurra útvalinna...
   Annars láta jólin lítið yfir sér hjá mér. Þau eru fyrst og fremst í hjarta mínu, síður í hinu veraldlega. Ég mun fara í messu í kvöld, kl 22. Eini gallinn við það er að það er erfitt að syngja þegar kviðurinn er bólginn af ofáti! Og ég veit að ég mun ekki kunna mér magamáls. Alltaf eins á hverju ári. Jólasálmarnir eru fallegir. Og þegar glymur í bassanum í Heims um ból þá fæ ég alltaf tár í augun.
   Nú er nokkurra daga frí framundan og er ég staðráðin í að horfa á Mamma mía. Ég held að ég hljóti að ein sú síðasta til að berja þessa frægu mynd augum. -Eins og ég var mikil ABBA stelpa í gamla daga. Svo er tilvalið að nota tímann til að hitta ættingja og vini, lesa, spila og bara vera.
   Ég óska öllum bjartar jólahátíðar og kærleika á komandi ári.

   Eftir ellefu daga koma jól og eftir átján daga er þetta ár búið. Farið, horfið, kaput; í aldanna skaut rennur 2008 og kemur aldrei aftur. Sem betur fer segir örugglega einhver. Mér er alveg saman um það. Tíminn líður áfram og algerlega ómögulegt að snúa honum við. Allt sem er liðið er liðið. Síðustu ár hef ég reynt að haga því þannig að líðandi stund sé meðvituð þannig að ég þurfi ekki að liggja andvaka og iðrast orðinna hluta, að sjá eftir einhverju sem ég sagði eða velta því fyrir mér að -ég hefði átt að gera þetta eða hitt.
   Það getur vel verið að það sé ekki allt gáfulegt sem ég segi og geri og örugglega ekki allir sammála því að svo sé. Við erum líka öll svo ólík, sem betur fer, og það sem einum finnst rétt finnst öðrum ekki eins rétt og kostir í einum huga geta verið gallar í öðrum. 
   Varðandi þetta ár og hvernig ég hef varið því þá er ég nokkuð sátt. Ég valdi það að vera lengur á Grenivík, get ekki alveg hugsað mér að fara frá litlu skjólstæðingunum mínum strax og þótt að veturinn hér sé oft dimmur og drungalegur í hjarta mínu þá er margt gott við að vera hér. Tilfinningalífið mitt fór í þvílíka rússibanaferð að ég hélt að ég flygi af og út í geim en svei mér þá þá hægðist á þeirri ferð og það er bara stundum sem ég svívirði sjálfa mig í huganum fyrir að vera fífl og hálfviti.... Ég veit samt að ég er alveg ágæt og allir hafa sinn djöful að draga.
   Ég mun aldrei samþykkja það að ég beri ábyrgð á þessu bankahruni og tek ekki í mál að ég standi saman með þessum glæpamönnum! Að ég hafi verið meðsek er hugsanlega rétt, en satt best að segja þá veit ég varla hvað er meira en fimmþúsundkall og get ekki hugsað um sumarbústaði fyrir tvo milljaða! Ég skil alveg að kvótaseljendur hafi keypt sér bíla, íbúðir hægri vinstri og spreðað peningum hægri vinstri en það var löngu búið að gefa þeim þennan kvóta og kom kannski ekki útrásinni við. Ég var ekki að mæra þessa útrásarvíkinga sem yfirvöld sleiktu rassg... á og leyfðu þeim að draga afganginn af okkur Íslendingum í drullu og skít. Það var ekki heldur meirihluti þjóðarinnar að gera. Flestir voru bara að vinna í sínu daglega amstri að hafa í sig og á en nú er allt breytt. 
   Hins vegar er hugsanlegt að þetta áfall geti orðið til þess að verðmætamat fólks breytist. Undanfarin ár hefur nánast allt snúist um peninga, verðbréf, græða, græða eignast meira, meira og hreinlega græðgi á flestum sviðum. En nú er lag. Kannski komast andleg verðmæti loksins upp á yfirborðið og ná að breiða úr sér. Því hamingja sem er sönn og byggir á huga og sál gefur meiri frið og kærleika en kaldir dauðir hlutir.
   Það er aðventukvöld í Grenivíkurkirkju á morgun og ég var að æfa mig....kv.

   Þannig er það og hefur verið undanfarnar vikur. Nóg að gera. Í fyrsta lagi er ég ómissandi í leikskólanum, (að eigin mati) og hef hvorki tekið frí né leyft mér að vera veik langa, langa, lengi. Nema þá bara um helgar. Ég hef haft vit á því að fá ælupesti og höfuðverk dauðans á sunnudögum þa. það þurfi ekki að trufla neitt nema einkalífið. Sem ég man ekki alveg hvernig er. 
   Að hafa látið það eftir mér að fara í HA og taka þar eins og eitt fag -þarf sko að ná B.Ed gráðunni svo ég teljist fullgildur leikskólakennari- var frábær hugmynd. Það hefur alveg kveikt í nýjum og reyndar líka gleymdum þrám; að læra meira og meira. Mér finnst semsagt ótrúlega gaman að læra, að opna nýjar víddir fyrir mér. Ég tek líka eftir því að eftir því sem ég læri meira þá finn ég hvað ég veit lítið. En ég mun hvort sem er aldrei læra allt þa. ég er bara sátt. 
   Ég hef líka komist að því hvað ég hef "rýrnað" á þessum leikskólaárum mínum frá því ég útskrifaðist sem fóstra 1989. Ég er að sjálfsögðu ágæti í því sem ég geri en á bara eftir að batna í öllu hinu. Og það er bara að velja það. Eitt í einu er fínt. Og nú í haust hef ég verið að læra íslensku. Já, ég kann alveg að tala íslensku en það er ekki nóg. Það þarf að læra málfræði og vita sitthvað um málvenjur, málvitund og málstefnu. Ég er mjög áhugasöm, hefði viljað sinna þessu betur en þegar maður er kominn á "þennan aldur" þá er ekki gott að vera í fullri vinnu og reyna að stunda nám með óaðfinnanlegum árangri. Sem ég stefndi að sjálfsögðu á í byrjun. Í byrjun,- ég lækkaði viðmiðið eftir því sem leið á önnina og tíminn var aldrei nægur til neins.´
   Og svo var prófið í dag. Það gekk bara vel, ég hef þó grun um að kennarinn eigi eftir að furða sig á sumum svörunum hjá mér. Því svör fann ég við öllu en hvort þau eigi endilega við spurningarnar er önnur ella. Ég stefni svo á frekara nám eftir áramót en ég stefni líka á að minnka vinnuna hjá mér þannig að lærdómurinn verði ekki útundan.  Sjáum hvað setur.
     Svona hefur þetta semsagt verið unanfarið, ekki tími til neins, reynt að krafsa í hitt og þetta, og ég ekki gefið mér tíma til að hitta vinina, nema þessa sem ég er búin að eignast á facebook, því þar hef ég svo auðveldan aðgang að þeim, og þeir að mér. Nú verður minna umleikis og kannski mun ég jafnvel jólast eitthvað. Annars koma jólin, hvort sem það verður bakað eða skreytt hér. Ég held að jólaandinn komi yfir mig um helgina, ekki síst þar sem ég ætla að fara i jólahlaðborð hér í sveitinni og svo ætlum við ömmgur að föndra einhverjar jólagjafir og jólaskraut.
     Það var hér hríð og éljagangur í fimm daga samfleytt frá fimmtudegi til mánudags og ég get svarið það að hefði það verið einn dag í viðbót þá hefði ég brjálast!! Svona veður, stanslaus hríð, -nánast stórhríð svo ekkert sést og maður er svo djöf... innilokaður er það alversta fyrir sálartetrið mitt. Enda langaði mig bara til að grenja um helgina, var óglatt og langaði ekki til neins. En ég fór ekki í neinn kvíða og ég er sérlega pössunarsöm með að það gerist ekki. Þekki þann djöful ágætlega frá fornu fari og kæri mig ekkert um að fá hann aftur í heimsókn. Nei, mér leið bara svona innilokunarlegakemstekkiíburtuþegarégvil. Og ég þoli ekki að geta ekki farið þegar ég vil, þótt ég ætli kannski ekki að fara neitt. Snúið?
     Nú er ágætis tíð, prófið búið og nú er það bara leikskólajólajóla framundan. Og það er bara gaman. Hilsen og gangið á Guðs vegum. HH

   Þetta gengur náttúrulega ekki, að blokka ekki svo dögum og vikum skiptir!! (sko, ég skrifa m.a.s. blokka af því það er svo langt síðan ) En nú skal gerð bót hér á. Það er að sjálfsögðu skýring á bloggleysinu, nú ég hef svo agalega mikið að gera. Alveg satt, það er svo mikið að gera fyrri part dags að ég verð að hvíla mig þann seinni. 
   Annars gegnur lífið bara vel hér í mínu koti. Finn lítið fyrir kreppu ennþá, bílalánið mitt hækkaði bara um átta íslenska þúsundkalla um síðustu mánaðarmót en ég sé að eftirstöðvarnar hækka um 100.000 kr. á VIKU, þ.a. með þessu áframhaldi mun ég enda með að láta launin mín renna beint til Lýsingar!
     Að öðru leyti er lífið fínt. Ég fer í Háskólann á mánudagsmorgnum þar sem ég læri íslensku hjá Finni fræga.  Hann er þekktur spekingur sem var í MA liðinu í spurningarkeppni framhaldsskólanna hér fyrir ca. tuttugu árum sem og Útsvari nú um daginn og mun trúlega enda í gamalmennaþættinum spekingar spjalla eftir svona fjörutíu ár. Flottur kall hann Finnur og mér líkar vel við hann. (Ég vona að hann verði ekki grimmur á lokaprófinu...). Eins og það sé ekki nóg að fara einu sinni í bæinn á mánudögum þá fer ég aftur seinnipartinn. Ekki til að læra íslensku, eða ekki beinlínis, heldur til að sperra mig í sporunum. Enda vita það þeir sem þekkja mig að sporin hafa bara gert mér gott og ágætt að ég haldi mig í þeim! 
   Og það er alveg satt, tólf sporin eru öllum til góðs sem vilja vera með. Auðvitað getur fólk verið ágætt og hreinlega ljómandi gott þó svo það sé ekki í neinum sporum, nema bara sínum eigin. En ef maður vil efla andlegan þrótt sinn þá mæli ég með þessu sem hluta í þeirri eflingu.
   Svo eru söngæfingar á þriðjudögum. Þá mætum við mamma, Olla, Didda, Böddi og nokkrir aðrir sem eru ekki alveg eins skyldir mér, og syngjum fullum hálsi jafnt sálma sem veraldleg lög.  Eftir að Petra frænka tók við kórstjórninni hefur lagavalið breyst aðeins og nýjar víddir opnast í söngvali. Bara fínt. Nema það mættu vera fleiri í kórnum. Sérstaklega í efstu rödd og tenór. Einhver tilbúinn??
   Svo er alltaf eitthvað í gangi. Aðallega leti. En elsku börnin mín í skólanum standa sig vel. Eru skemmtileg, hvert með sinn karakter og ákaflega elskuleg öll með tölu. Starfsfólkið stendur sig líka vel, sérstaklega lítið um veikindi og við erum í góðum gír. Bráðum koma jólin og við vorum saman eitt kvöldið í síðustu viku og bjuggum til kerti. Það var skemmtilegt og afraksturinn var vel viðunandi. Reyndar var það mjög fyndið, daginn eftir hvað mörg börn duttu kylliflöt þegar þau komu ínn. Það fór víst smá af vaxi á gólfið þarna í atganginum og við tókum ekkert eftir því þá. En þetta jafnaði sig nú allt. Við ætlum svo að hittast aftur í næstu viku og gera eitthvað jóla. Kannski kort, eða myndir, eða púða eða bara eitthvað skraut. Skiptir ekki máli, bara að hittast og auka samheldnina. Svo er Birna líka hafsjór af hugmyndum og ekki amalegt að hafa hana með sér í vinnu.
   Svo er ég kominn á feisbúkk, takk fyrir. (Facebook) þar sem ég á allt í einu fjötutíu og  níu vini, barasta eins og að drekka vatn! Þeir hafa sko ekki allir komið til mín hingað á víkina í vetur, óekki aldeilis. En þetta er reyndar aðeins öðruvísi. Ekki alveg eins og elsku vinkonurnar mínar í saumó eða gebbó sem er sannarlega alltaf gaman og notalegt að hitta. Þó svo að þeim finnist heldur lengra til Grenivíkur en til Akureyrar.....
   Nú er botninum náð....eða þannig og ég kveð með kærleikskveðju til allra minna vina, hvar sem þeir eru vinir mínir. amen á eftir efninu  

   Já, nú er það orðið lögfest; Vetur konungur er mættur á svæðið, kaldur og drungalegur. Fyrsti vetrardagur í gær, stórhríð og hvassviðri. Hann fer ekki mildum höndum um okkur svona fyrsta daginn, ha. Þetta á nú samt eftir að lagast. Það hefur aldrei verið svo vont veður að það batni ekki einhverntímann. Enda hvað er gaman að hafa alltaf gott veður? Og hvað væri varið í gott veður ef við hefðum aldrei upplifað veðravíti?
   Og snjórinn. Hvað er skemmtilegra en nýfallin mjöllin sem enginn hefur komið við. Mig langar reyndar ekki að kalla snjóskaflinn hér framan við húsið mjöll en í það minnsta er hann nýkominn. Og snjórinn í þeim skafli féll ekki fallega niður, létt og leikandi. Ónei, hann gusaðist úr öllum áttum þegar Kári tók höndum saman við Vetur og þeir léku sér saman að gera okkur hinum til bölvunar!! Eða láta okkur vita hvaða árstími er kominn.
   Það þýðir samt lítið að vera að væla yfir veðrinu. Maður má  alltaf eiga von á að veður breytist, það snjói, hvessi og verði ófært. Að maður þurfi að moka, moka og moka og taka fram snjófötin og berjast út í veðrið til að komast í vinnuna, skólann eða í Jónsabúð. Þetta gerist á hverju ári. Og það vorar alltaf á hverju ári, bara ekki á sama tíma. -góður    
   En að ég sé orðinn hryðjuverkamaður datt mér aldrei í hug. Ég sem get ekki einu sinni veitt fisk, eða drepið köngulær lengur. Það fýkur stundum í mig ennþá en það flokkast varla sem hryðjuverk og þótt ég hafi bætt nokkrum kílóum á mig þá eru það varla hryðjuverk heldur.  Og ég á nóg af peningum, hlutabréfum og fjársjóðum og þarf ekki meira, takk fyrir. 
   Ég er kannski samsek þar sem ég er Íslendingur og hafði enga skoðun á útrás þessara gulldrengja sem fengu hina og þessa banka gefins. (Sennilega hefði mitt álit ekki skipt neinu hvort sem er.) En það sem mér finnst verst er að við öll eigum að borga fyrir þann skuldabagga sem gullkálfarnir steyptu sér í. Ég var að minnsta kosti ekki hluthafi í þessum einkafélögum þeirra sem eru valdir að þessum ósköpum. Annars vil ég frekar halda geðheilsunni og vera fátæk af fjármunum heldur en vera flugríkur rugludallur. 
   Lífið er annars ágætt, vinna, borða, vinna, borða, sofa og svo er ég alltaf að læra meira og meira. Bæði af bókum sem og lífinu sjálfu. Og mér fer alltaf fram. Það er líka svo ótrúlega margt sem lífið hefur boðið mér og kennt mér. Og ég er þakklát fyrir hverja einustu æfingu sem ég fæ að spreyta mig á. Að kynnast mínum æðra mætti og leggja traust mitt á hann er fyrir mig sérdeilis gáfulegt og svei mér þá ef það er ekki bara mín mesta gæfa. Að hafa svamlað á botninum í botninum og fengið svo hjálp frá almættinu með sundtökin upp á við er ómetanleg lífsreynsla. Ekki auðveld langt í frá en alltaf á uppleið.
   Fyrir tíu árum, nánast upp á dag sökk ég til botns og síðan þá hefur margt vatn runnið til sjávar, og margir snjóskaflar verið mokaðir. En til að maður kunni að meta hið góða þá er ágætt að hafa kynnst því vonda. Það víkkar skilninginn á lífinu og hvað býr í því. Þess vegna er gott að taka lífinu með ró, allt hefur sínar orsakir og afleiðingar og öllu verður fyrir sér. Bara að hafa trú á því og sjálfum sér. Við erum öll í sama liði. -amen-

     Þá er hann mættur á svæðið hvítur og kaldur en vonandi bara í stutta heimsókn. Ég er ekki að tala um nýja kærastann minn heldur sjálfan veturinn. Þeir eiga það þó sammerkt að ég vil helst ekki hafa þá lengi í einu.
     Ég á að vera að gera íslenskuverkefni sem á að skilast á morgun en það er bara svo fjandi snúið. Enda snýst væntanlega ofan af því ef ég bara flækist í einnhvað annað nógu oft. Eins og t.d. að kíkja út í dyr eða út um gluggann af því það er svo kalt úti. Eða líta aðeins á hvað er í sjónvarpinu eða skoða einhverjar vefsíður. Eða blogga aðeins um lífið og tilveruna. T.d. íslenskunámið mitt í HA. Það er svo langt síðan ég útskrifaðist að það var ekki búið að finna upp B.Ed gráðuna. Enda útskrifaðist ég sem fóstra, ekki leikskólakennari. Ég breyttist bara í leikskólakennara um leið og farið var að útskrifa leikskólakennara. Sem var einhverntíma seint á síðustu öld. En því miður fékk ég ekki gráðuna í leiðinni. Það er reyndar ekkert miður við það þar sem mér finnst frábært að komast aftur á skólabekk. Ég þarf að taka fjögur fög til að fá þessa gráðu og vona ég að það takist á tveimur árum. Ekki það að ég sé svona treg og þurfi þess vegna tvö ár heldur er ég að sjálfsögðu að vinna með náminu. -Enda ómissandi á mínum vinnustað
     Ég er ótrúlega heppin að eiga ekkert hlutabréf né yfirhöfuð nokkra fjármuni þa. ég finn lítið fyrir versnandi efnahagsástandi. Það er þó viðbúið að bensínreikningurinn muni hækka en þá gerir maður bara eins og venjulega; borðar hjá mömmu eða ekki neitt
     Nú get ég ekki svikist lengur um . Verkefninu skal skilað á morgun, fullgerðu eða ekki.
 
Það kólnar í lofti því komið er haust
í kuldablæ heyra má vetrarins raust.
Og snjókornin fisléttu falla á svörð
og fannblæju leggur á sölnaða jörð.     

     Lífið er ekki alltaf auðvelt og ýmislegt hendir sem maður getur á engan hátt búið sig undir. Bæði gott og vont.  Sumu hefur maður alls enga stjórn á og verður bara að taka við og reyna að gera eins gott og hægt er úr því. Það hlýtur að vera tilgangur með öllu því sem hendir mann á lífsleiðinni, að maður geti nýtt það til aukins þroska. Kannski áttar maður sig ekki strax hvað viðkomandi atburður á að gera fyrir mann, af hverju "lendir" maður í þessu eða hinu og hvað þýðir þetta allt saman. Stórt er spurt og iðulega fátt um svör.
     Fyrir sautján árum upp á dag og klukkutíma "lenti" ég í því að fæða tvo drengi, báða andvana. Þetta var lífsreynsla sem var ákaflega sár og skildi ég ekkert í því af hverju í ósköpunum ég þurfti að lenda í þessu. En svo sagði mætur maður við mig að við hefðum ekki alltaf svörin. Guð hefur einhverja ástæðu sem við höfum ekki hugmynd um. -Þetta hjálpaði sossum ekkert endilega þarna fyrir sautján árum en var þó ákveðinn plástur á sárindin. En ýmislegt hefur á daga mína drifið síðan þá bæði gott og ekki eins gott og sumt reyndar verulega vont. En mér hefur tekist að sætta mig við að í fyrsta lagi þarf ég ekki að vita allt, í öðru lagi af hverju ekki ég og að allt er þetta liður í að þroska mig. 
      Að eignast börn sem maður þarf að skila stax aftur er skrítin upplifun. Fyrir alla aðra er þetta óraunverulegt. Skiljanlega. Þessir litlu drengir sem fóru beint úr móðurkviði í arma hins almáttuga. Ég beygði mig fyrir vilja Hans, vissi sem var að það var það rétta. Elsku drengirnir höfðu ekki verið nema tuttugu og þrjár vikur að vaxa og hefðu aldrei náð að lifa eðlilegu lífi. Sárt engu að síður. Sárt að leggja af stað og ná aldrei áfangastað. En þeir skildu eftir fótspor sín í lífi mínu og hafa lifað innra með mér allar götur síðar.

Líf,
svo óralangt í burtu
en samt svo nálægt.
Í huga mér
og hjarta
öðrum hulið.

Stjörnur
sem kviknuðu
á himni vona minna,
lýstu skært
um stund
en hurfu í annan heim.

Óskir
sem rættust
ekki í þetta sinn.
Sálir
sem sneru
aftur heim.   

Ég er þakklát fyrir að hafa eignast drengina mína. Þeir lifa í hjarta mínu, gáfu mér þessa reynslu og hafa hjálpað mér til aukins þroska.

Kannski í eilífðinni fáum við
að hlægja og gráta, faðast og vaxa.
Og vinna upp þann tíma
sem við aldrei áttum.

     Ójá, það var sko dalsætt á síðasta laugardag með tilheyrandi húllumhæi. Af ætt og kynþætti Inga Ben mættu yfir hundrað manns og áttu saman góðan dag í ákaflega fallegu haustveðri.  Mér finnst alltaf svo gaman að sjá hvað ég á fallega ættingja og ekki skemmir það fyrir hvað þeir eru skemmtilegir. Merkilegt nokk! Það komu allir með því hugarfari að hafa gaman og er ekki vafi á að svo reyndist hjá okkur öllum  Enda til hvers að halda til fagnaðar nema að hafa gaman
     Afi Ingólfur var fyrir mér merkilegur maður. Afi minn í fyrsta lagi og ég gat alveg deilt honum með öðrum afabörnum því mér fannst ég hvort sem er alltaf svo sérstök í hans augum. Ég átti heima í sama húsi og þau amma fyrstu sex ár ævi minnar og síðustu ár þeirra ævi átti ég einnig samleið með þeim, mér til mikillar gleði og yndisauka.
     Í öðru lagi var afi minn mikill hagleiksmaður. Hann málaði, smíðaði, brenndi, spilaði, skáldaði og var bara snillingur til flestra hluta sem hann tók sér fyrir hendur. Hann var ríkur í hjartanu en ekki í veskinu. Góður maður sem vildi vel og tókst að snúa grænu hliðinn upp ef svo má segja. Vel liðinn af flestum og seinþreyttur til vandræða.
     Fyrir mörgum árum, -ég var enn ískóla- áttum við í bekknum að skrifa um konu sem við teldum áhrifavald í okkar lífi. Ég hugsaði og hugsaði og datt bara Ingi Ben í hug sem þó sannarlega var ekki kona en að sönnu mikill áhrifavaldur og manneskja sem ég leit alltaf upp til. Ég er þakklát fyrir að hafa þekkt þennan mann og finnst ótrúlega stutt síðan hann var hér hjá okkur. Að skreppa í Sæland og fá kaffi hjá þeim gömlu var frábært, nærri daglegur viðburður hjá mér -og fleirum- þegar ég bjó hér áður fyrr.  Að sitja við eldhúsborðið og spjalla um heima og geima var svo notalegt og elskulegt að ég fæ tár í augun þegar ég hugsa um það núna.
     Lífið er svo stórkostlegt þegar það leiðir mann áfram til góðra hluta og þroskar mann dag frá degi til betra lífs. Það er ómetanlegt að fá að læra af góðum kennurum sem með góðu fordæmi í framkomu daglegs lífs gefa tóninn. Þótt það taki kannski tíma að tileinka sér lærdóminn þá hefst það að lokum. Afi Ingólfur var einn af þessum kennurum og hann er enn að verki, hann lifir innra með mér og mörgum öðrum. Það fór ekki á milli mála á laugardaginn var að áhrifa hans gætir víða og er það vel. -Enda frábært fólk á ferð , hvert öðru lítillátara og ekki til sérviturt, ónei, held nú síður.

   Ég er alltaf að finna eitthvað gáfulegt til að blogga um en þegar ég fer að velta því fyrir mér verður það að svo mikilli  langloku í heilanum að ég nenni ekki að skrifa það niður, auk þess sem ég hugsa svo hratt að ég gleymi helmingnum og þá verður svo ósköp lítið vit í því sem kemur á blaðið.
   Þetta er einmitt dæmi um hringsnúninginn sem er í hausnum á mér þegar ég hugsa um gáfulega hluti þ.a. ég ætla bara að blogga um eitthvað auðvelt.
   Eins og fólk sem virðist fá bílprófið úr ceeriospakka en ég mætti tveimur svoleiðis ökumönnum í dag. Stelpurassgat sem var örugglega utanbæjar því hún keyrði í veg fyrir mig þegar ég ætlaði út úr hringtorginu hjá Bónus og sendi mér svo hnefann þegar ég nauðhemlaði . Ég þarf ekki að taka það fram að innri hringur á alltaf réttinn, þess vegna held ég að hún hafi verið að sunnan því þar hafa menn þetta allavega.
   Hinn ökumaðurinn var örugglega fullorðinn kall á nýa, flotta jeppanum sínum og var sennilega ekki búin að læra á allar stillingarnar. A. m. k. ekki á ljósastillingarnar. Hraðastillingin virtist í lagi en þegar ég var alveg að verða blind af háu ljósunum hans þá blikkaði ég -bara svona smá. Þá blikkaði hann mig líka, svona til að sýna mér að hann væri með lágu ljósin en trúlega tímdi hann ekki að nota þau eða þá að hann var bara hræddur við myrkrið. Sem betur fer var ég með sólgleraugun í bílnum, annars hefði getað farið illa.
   Það er alltaf fjör í leikskólanum, kátir krakkar og kúguppgefnar kellingar. Við eigum örugglega eftir að snúa þessu við: kátar kellur og kúguppefin börn og þá er jafnvæginu náð. Það er samt gott hvað haustið er ljúft, þótt það sé greinilega farið að hvessa ansi mikið. Vonandi verður ekki rignin með hvassviðrinu. Gott að hafa bara annað í einu.
   Um helgina verður Dalsætt upp á Gjáarmel og svo ætt í skólann til að hafa ættarmót í tilefni 100 ára afmælis afa í Dal. Það verður gaman að hittast og skoða hvert annað. Sérstaklega þau sem hafa ekki sést í hundrað ár. -eða eitthvað styttra- Þetta fólk sem komið er út af Ingólfi og Hólmfríði er ákaflega vel af Guði gert hvort heldur sem er til hugar eða handa (eða fóta) og sérdeilislega skemmtilegt. Og upp til hópa stórhuggulegt, allt saman. Það er helst að þeir sem kallast afleggjarar séu ekki með neina sérstaka hæfileika aðra en þá að teljast þokkalegir til undaneldis enda er oftast betra að leita út fyrir sinn eigin legg í svoleiðis framkvæmdum.  -nóg að sinni, sævar og binni.
  

     
     Hún Sigga vinkona mín klukkaði mig og tók það bara tvo daga fyrir mig að fatta það  En ég var nú svo fljót að hlaupa í gamla daga þegar hún reyndi að ná mér að henni tókst það aldrei. Þannig að það er ekkert skrítið að ég áttaði mig ekki strax!
     En þetta klukk er aðeins öðruvísi en skemmtilegt engu að síður og felst í að svara nokkrum laufléttum spurningum og klukka svo fjóra í lokin.
     Svona er nú þetta klukk:

     4 störf sem ég hef unnið um ævina: 
        Við úrskurð og pökkun hjá Kaldbak
        Leikskólakennari Akureyri
        Hjá Darra harðfiskverkun
        Við Leikskólann Krummafót

    4 bíómyndir sem ég held uppá:
        Lethal Weapon, allar fjórar
          
    4 sjónvarpsþættir sem  mér líkar:
        Breskir sakamálaþættir
        So you think you can dance
        Allir náttúrulífsþættir
        -ég horfi oft á Glæstar.....

    4 staðir sem ég hef búið á:
        Grenivík
        Akureyri
        Reykjavík
        Hafnarfjörður

    4 staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
        Danmörk
        Þýskaland    
        Bali    
        Tenerife

    4 bækur sem ég hef lesið oft:
    Ég hef lesið mikið um dagana og margar bækur oft en svona helstar eru:
        Matreiðslubækur eru klárlega oftast í höndum mér (óskhyggja að geta eldað)
        Spámaðurinn, falleg lítil bók, góð fyrir andann
        Alkemistinn, flókin en þó svo einföld saga
        Sögur eftir Isabelle Allende og Amy Tan hef ég marglesið (komin yfir 4, úpps)

    4 síður sem ég heimsæki daglega fyrir utan bloggsíður:
        http://www.mbl.is
        http://www.leit.is
        http://www.unak.is
        http://www.grenivik.is/krummafotur

    4 uppáhaldsréttirnir mínir:
        Steiktur humar
        Purusteik
        Steikt ýsa að hætti Guðna bróður
        Kjúklingur að minum eigin hætti

    4. staðir sem ég vildi vera á núna:
        Í Danmörku
        Heima hjá mér -sem ég er
        3-4 sama og 2

    4 bloggarar sem ég klukka núna:
        Ja, ég á nú ekki marga bloggvini en þó á ég einhverja vini, ennþá...
        En ég klukka Heiðu myndlistarnema, og mína kæru vinkonu Hafdísi.
        Anna siss fær klukk og Helga siss líka. 

    Svo mun ég blogga bráðum um eitthvað gáfulegt. Þangað til segi ég kv, hh
        

Haustið er greinilega handan við hornið og er byrjað að blása og breyta litum í náttúrunni. Mér finnst allt í lagi að hafa haustið fram að jólum, þá má byrja að snjóa og allt í lagi að hafa snjó fram í febrúar en þá á að vora. Pant hafa það svoleiðis.
Haustlitirnir eru þeir fallegustu og haustkvöldin eru þau rómantískustu. Á haustin er ákveðið upphaf. Skólinn byrjar, sumarfríið er búið og ný byrjun í vinnunni. Vetrarstarfið hefst og það eru alltaf breytingar með ákveðnu róti í nokkrar vikur þar til allt smellur saman einn daginn. Þessi tími getur verið strembinn og þá verður maður að hafa vit á að slaka á og anda. Fara í berjamó eða út að ganga, synda, eða hitta fólk sem maður hittir ekki dags daglega. Og það er mjög gáfulegt að fara snemma að sofa..... til að vakna úthvíldur. Humm, það er nú erfitt á fallegum haustkvöldum.
Ég fór með frú Brynhildi í smáferðalag á laugardaginn var. Keyrðum upp í Fnjóskadal, (á flóamarkað í Dæli) þaðan til Húsavíkur og enduðum í sumarbústað í Aðaldal. Góður dagur og skemmtilegur. Við fórum á nýja bílnum sem hún keypti sér fyrir nokkrum dögum. Meiningin var að hún keyrði eitthvað en svo ákvað ég að við hefðum bara einn dag í ferðalagið þ.a. hún keyrði bara heim frá Fnjóskárbrúnni.
Ungfrú Elísabeth Anna er hjá okkur um helgina og það er bara dásamlegt. Alltaf gott þegar hún kemur. Svo má nú ennþá fara í berjamó, það er líka bara gott (nema kannski fyrir skrokkinn). Það er oft undarleg líkamsbeiting þegar maður er að teygja sig í berin og ekki skrítið þótt maður sé stundum með strengi. En berin eru góð og enn og aftur; í berjamó kemst maður í snertingu við sinn æðri mátt.
Talandi um æðri mátt. Ég ætla að skella mér í sporin í haust, hef verið of lengi í sömu sporunum og þarf að komast nokkur áfram. Fyrir mig var sporavinnan góð og gerði góða hluti fyrir mig í huganum og sálinni og ég veit að svo verður áfram.
Þá vantar mig bara spor til að gera góða hluti fyrir skrokkinn he, he. Þau spor eru reyndar þyngri og ég held að ég neyðist til að fá mér einkaþræl til að koma mér í ræktina. Einhvern sem nær í mig, lætur mig gera hlutina, helst hreyfir mig og ýtir við mér á hverjum degi. Já og sem eldar fyrir mig. Fæðið er víst hluti af því að komast í líkamlegt form. -Einhver á lausu??

   Nú er sko berjatíminn í algleymingi, allavega hjá mér. Ég nýt þess í öllum mínum æðum að liggja, sitja, standa og hreinlega velta mér í berjalynginu. -og tína ber. Aðalbláber í fötuna og krækiber í munninn. Það er helmingurinn af upplifuninni. Hitt er að vera úti í náttúrunni í friði og ró og geta hugsað um lífið og tilveruna og átt í nánu sambandi við almættið. Að finna á þessari stundu að maður er hluti af tilveru alls sem er. Í berjamó kemst ég hvað næst mínum æðra mætti. Ég tala til hans og legg upp með ýmis mál og vangaveltur. Hann svarar kannski ekki beint en gefur ákveðnar vísbendingar. Eða ég ímynda mér að þær hugsanir sem skjótast inn í kollinn á mér gætu hugsanlega verið komnar frá almættinu. Sérstaklega ef þær eru gáfulegar. Í berjamó rifjast oft upp ýmis atvik frá barnæsku minni. Skemmtilegar stundir frá því ég var litil stelpa upp í Dal og skottaðist þar um grundir og bala. Eða tún og brekkur.
   Ég átti skemmtilega barnæsku, ég á eiginlega bara góðar minningar frá þeim tíma. -Nema þegar mamma flengdi mig og Guðna bróður fyrir að kveikja bál í kjallaranum í Sunnuhvoli.- Þá var ég ósátt við hana. Við sem vorum sæl og glöð í indíánaleik....en það er nú löngu fyrirgefið.
   Lífið er alltaf að kenna manni eitthvað. Eins og Forrest Gump hefði sagt á íslensku "Lífið er eins og konfektkassi. Maður veit aldrei hvaða mola maður fær". Það eru góðir molar, sætir og mjúkir. Það eru súrir og harðir molar. Það sem einum finnst góður moli finnst öðrum vondur og sumir molar eru hreinlega skemmdir. Eins er með lífið. Það er gott, sætt, mjúkt, súrt, hart, vont og allt þar á milli. Það koma upp atvik af öllum stærðum og gerðum.  Við erum alltaf að takast á við atvik eða verkefni. Hvernig við leysum svo hvert verkefni er misjafnt. En við leitum lausna. Alls staðar eru lausnir. Það er bara að finna þær.
   Og þá er einmitt gott að fara í berjamó.